Γιάννης Πετσαλάκης, Γενικός Γραμματέας Συλλόγου Υπαλλήλων Εθνικής Ασφαλιστικής

384
Εκ βαθέων αυτοκριτική ενός συνδικαλιστή αλλά και κατάθεση ψυχής για το παρόν και το μέλλον της Εταιρείας

Συζήτηση με το Δημήτρη Ρουχωτά

Η συζήτησή μας με το Γενικό Γραμματέα του Συλλόγου των Υπαλλήλων της Εθνικής Ασφαλιστικής, κ. Γιάννη Πετσαλάκη, κρίνεται ενδιαφέρουσα να κοινολογηθεί.
Μιλάμε για συζήτηση και όχι για συνέντευξη. Κατά τη μακρού χρόνου διάρκεια της θητείας του συγκεκριμένου ατόμου, δεν υπήρξε ούτε από της πλευράς μας ούτε από της πλευράς του καμία απόπειρα παρεμβατικής επιρροής. Απολύτως σεβαστή ήταν και είναι, από της πλευράς του εντύπου μας, η συνδικαλιστική δράση του κ. Πετσαλάκη, με τις όποιες συμφωνίες ή και διαφωνίες μας, αλλά και από της πλευράς του, αντίστοιχα. Ο αμοιβαίος αυτός, πολύχρονος, δοκιμασμένος σεβασμός επιτρέπει να επικαλούμεθα την έξωθεν καλή μαρτυρία, για να κοινολογήσουμε κάποιες τοποθετήσεις, που μοναδικό στόχο έχουν το συμφέρον της Εθνικής Ασφαλιστικής, έτσι όπως τις αισθάνεται και τις συνειδητοποιεί ένας εκλεγμένος εκπρόσωπος κάποιων εκατοντάδων υπαλλήλων της πρώτης ασφαλιστικής εταιρείας του τόπου μας.

Παρακάτω ακολουθεί απόσπασμα της συζήτησης, η οποία φιλοξενείται ολόκληρη στην έντυπη έκδοση του περιοδικού (τ. Ιουλίου Αυγούστου 2011)

(…) 
Δ.Ρ.: Πόσοι εργαζόμενοι είστε αυτή τη στιγμή;

Γ.Π.: Γύρω στους 900. Έχουν μειωθεί πάρα πολύ. Καλύπτονται εν μέρει με ενοικιαζόμενους εργαζόμενους, σε έναν αριθμό γύρω στους 150-160. Το ζητούμενο, λοιπόν, για μας τους εργαζόμενους δεν είναι τόσο το τι παίρνουμε. Μάλιστα, να σου πω χαρακτηριστικά ότι, για το 2011, έχουμε προτείνει στη Διοίκηση να μην πάρουμε αύξηση και μάλιστα είχαμε πει το Δεκέμβριο, που η οικονομική κατάσταση δεν ήταν τόσο άσχημη όσο τώρα, να υπάρξει μια αύξηση 1% σε όλους, εκτός από τα στελέχη της Εταιρείας. Αντίθετα, η αύξηση που θα έπαιρναν αυτοί να δοθεί στους πιο χαμηλόμισθους συναδέλφους των 900 ή των 800 ευρώ. Αυτή τη στιγμή, έξι μήνες μετά, η Διοίκηση δεν μας έχει απαντήσει αν δέχεται αυτή την πρόταση και αν θέλει να υπογράψει σύμβαση. 
Αυτό, λοιπόν, που μας ενδιαφέρει εμάς ως εργαζόμενους σε αυτή τη φάση είναι το να υπάρχει η Εθνική Ασφαλιστική με τη μορφή που την ξέρουμε και να εξυπηρετείται, πρώτα απ’ όλα, και το παραγωγικό δίκτυο και οι πελάτες.

Δ.Ρ.: Αυτά ισχύουν αυτή τη στιγμή. Θέλω να μου κάνεις μια αυτοκριτική. Μίλησες για συρρίκνωση. Πριν από δύο χρόνια ήσαστε 1.200-1.300. Σε τι φταίξατε εσείς αντικειμενικά, για να γίνει αυτό το πράγμα; Μείωση μισθών δεν υπάρχει και θέλω να τολμήσεις να μιλήσεις λίγο αυτοκριτικά για την ιδιοτέλεια στις σχέσεις με τις εκάστοτε διοικήσεις στο παρελθόν. Έχουν ακουστεί πολλά. Έχουν ακουστεί για αυτοκίνητα, για βόλτες, για παροχές κάτω από το τραπέζι, κ.τ.λ. –απρόσωπα μιλώ.

Γ.Π.: Συνήθως δεν μιλάω απρόσωπα και δεν θα το κάνω τώρα. Σαφέστατα ο συνδικαλισμός είναι ένα μετερίζι εξουσίας. Αυτό υπάρχει. Από κει και μετά είναι στον κάθε συνδικαλιστή το πώς χρησιμοποιεί αυτό το μετερίζι εξουσίας που έχει και πώς το αντιλαμβάνεται. Προφανώς –και είμαι ο τελευταίος που θα πω ότι δεν υπήρξε– υπήρξαν συναλλαγές συνδικαλιστών, και όχι του συνδικαλιστικού κινήματος, με τη διοίκηση, ανάλογα και πάλι με αυτό που είπα στην αρχή, ανάλογα με την κομματική ταυτότητα: ο πράσινος συνδικαλιστής στην πράσινη διοίκηση, ο μπλε συνδικαλιστής στην μπλε διοίκηση. Αλλά και αυτό, όμως, δεν χαρακτηρίζει την πλειονότητα των συνδικαλιστών. Συνήθως ένας κλάδος χαρακτηρίζεται από τους λίγους. Δηλαδή, μπορεί να κάνεις δέκα καλά και να μη βγουν και να γίνει ένα κακό και να βγει.
Οι συνδικαλιστές, λοιπόν, στην Εθνική Ασφαλιστική δεν έχουν πάρει τίποτα κάτω από το τραπέζι. Οποιεσδήποτε παροχές υπάρχουν προς το Σύλλογο είναι καταγραμμένες, είναι στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, είναι διαφανείς και είναι αναρτημένες στο διαδίκτυο, εδώ και 15 χρόνια περίπου που ο Σύλλογος διατηρεί site στο internet. Ακόμη και οι προσωπικές παροχές των συνδικαλιστών. 
Πριν από 10 χρόνια γινόταν το εξής: ένας συνδικαλιστής ανέβαινε ιεραρχικά όχι χάρη στη δουλειά του –γιατί μπορεί να μην απασχολούνταν στην οργανική του θέση, να ήταν απαλλαγμένος–, αλλά χάρη στην κομματική του ένταξη. Δηλαδή, μπορεί ο συνδικαλιστής να γινόταν διευθυντής μόνο και μόνο γιατί ήταν πράσινος ή μπλε. Πριν από δέκα χρόνια περίπου, βασιζόμενοι στην ομοσπονδία των τραπεζοϋπαλλήλων που είχε κάτι αντίστοιχο, απεξαρτήσαμε αυτό το πράγμα. Ένας συνδικαλιστής πια δεν μπορεί να πάρει τη θέση ενός εργαζόμενου, δεν μπορεί να εξελιχθεί μέσα από την ιεραρχική δομή της εταιρείας, γιατί μέχρι τώρα ήταν πολύ βολικό ένας συνδικαλιστής, όντας ο επώνυμος υπάλληλος, να διεκδικήσει μια διεύθυνση, μια διευθυντική θέση. Και αντίστοιχα ήταν πολύ πιο εύκολο γι’ αυτόν να την πάρει, αντί για κάποιον εργαζόμενο. Είμαστε ξεκάθαροι, λοιπόν, πια ότι ένας συνδικαλιστής δεν μπορεί να γίνει διευθυντής, σταματάει, φτάνει μέχρι υποδιευθυντής. Ή, αντίστοιχα, τα λεφτά του συνδικαλιστή είναι συγκεκριμένα και υπάρχουν όσο καιρό έχει την ιδιότητα του εκλεγμένου, που οι εργαζόμενοι το καθορίζουν.

Δ.Ρ.: Λέγεται αυτή τη στιγμή ότι η Εθνική Ασφαλιστική έχει πρόβλημα σε επίπεδο στελεχών. Δηλαδή, παλιά ήταν η μήτρα που γένναγε στελέχη για όλη την αγορά. Τώρα, δεν είναι σε θέση ακόμα και για την καθημερινή λειτουργία  –καθ’ υπερβολήν το διατυπώνω– να εξυπηρετηθεί. Τι συμμετοχή έχετε εσείς για την πτώση του επιπέδου;

Γ.Π.: Για την πτώση του επιπέδου καμία. Είμαι σαφής σ’ αυτό και κατηγορηματικός. Το Σωματείο είναι εκείνο που ζητάει να υπάρχουν και να εξελίσσονται στελέχη μέσα από την Εταιρεία, που ζήτησε και επέβαλε διαγωνισμό για τις προσλήψεις που έγιναν το 2005, που ζήτησε και επέβαλε διαγωνισμό το 2004 για προσλήψεις συναδέλφων με αυξημένα προσόντα, που θα ήταν κάτοχοι τουλάχιστον master, προβλέποντας, εδώ και επτά χρόνια, ότι αυτή η γενιά των συναδέλφων θα ήταν και η διάδοχη κατάσταση στην Εθνική Ασφαλιστική.

Δ.Ρ.: Και έγιναν αυτά τα πράγματα;

Γ.Π.: Δυστυχώς, όχι. Δυστυχώς, οι διοικήσεις επέλεξαν τη λογική των μισθοφόρων συμβούλων. Η λογική αυτή ναι μεν είναι μια πολύ καλή λογική για κάποιον που βλέπει κοντόφθαλμα, αλλά δεν είναι λογική για μια εταιρεία που κοιτάει μια ανάπτυξη σε βάθος χρόνου. Να σας θυμίσω ότι φέτος κλείνουν 120 χρόνια ζωής της Εθνικής Ασφαλιστικής. Πρόθεσή μας είναι να δουλέψει άλλα 120 χρόνια. Βασιζόμενοι, λοιπόν, στο παρελθόν, είδαμε ότι οι σύμβουλοι δεν έχουν αποδώσει. 
Παρατηρείται μια συνειδητή απαξίωση του προσωπικού κι αυτό έχει καταγραφεί μέσα από ανακοινώσεις, τόσο του Συλλόγου όσο και των παρατάξεων, όχι στη συντεχνιακή διάσταση, όσο στη διάσταση ότι οφείλεις να δώσεις στους ανθρώπους σου τις ευκαιρίες εκείνες τις οποίες –αν μη τι άλλο– περιμένουν από μια μεγάλη εταιρεία, του επιπέδου της Εθνικής Ασφαλιστικής.

Δ.Ρ.: Διεκδικείτε εκπαίδευση;

Γ.Π.: Βέβαια.

Δ.Ρ.: Και τι παίρνετε;

Γ.Π.: Τίποτα. Αυτή τη στιγμή τα κονδύλια της εκπαίδευσης έχουν μειωθεί δραματικά. Γίνεται μια προσπάθεια να αναπτυχθεί μια εκπαίδευση τηλεματικής, το e-learning το λεγόμενο  }αυτό παρουσιάζεται σαν πανάκεια. Θεωρώ ότι, αν αυτό ήταν πανάκεια, δεν θα είχαμε πανεπιστήμια, θα γινόταν η εκπαίδευση μέσω τηλεμαθημάτων από διάφορα ιδιωτικά κέντρα. 
Δεν θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή η Εθνική Ασφαλιστική έχει έλλειψη προσωπικού. Έχει μια πιθανή έλλειψη συγκεκριμένων στελεχών, σε συγκεκριμένα κομμάτια, που ακόμα και σ’ αυτά θα είμαστε διατεθειμένοι να συζητήσουμε για συμβούλους, π.χ. στα χρηματοοικονομικά. Δεν είναι δουλειά μας ούτε να αγοράζουμε ούτε να πουλάμε μετοχές. Δουλειά μας είναι να πουλάμε ασφάλειες. Εκεί προφανώς είναι εντελώς ευπρόσδεκτη η βοήθεια της Τράπεζας, στο να μας φέρει άτομα ειδικευμένα γι’ αυτό το κομμάτι.
Η Τράπεζα, αυτή τη στιγμή, επιλέγει –και το επιλέγει συνειδητά τα τελευταία χρόνια– ό,τι δεν θέλει να κρατήσει στην Τράπεζα να το “σπρώχνει” στην Εθνική Ασφαλιστική. Να σας πω ένα παράδειγμα: έχουμε ένα σύμβουλο, ο οποίος παρουσιάζεται πίσω από το πρόσχημα μιας εταιρείας αγγλικής, της Value Equation, o οποίος ήταν στην Τράπεζα επί Αράπογλου. Μόλις ήρθε η διοίκηση Ταμβακάκη, ήρθε στην Εθνική Ασφαλιστική. Ο σύμβουλος, λοιπόν, αυτός, για να μιλάμε και με στοιχεία, πληρώνεται 9.500 ευρώ το μήνα.

Δ.Ρ.: Και τι κάνει αυτός; Τι υπηρεσίες προσφέρει;

Γ.Π.: Προσφέρει υπηρεσίες οργάνωσης. Σύμβουλος οργάνωσης. Πληρώνονται, λοιπόν, 9.500 το μήνα σαν σύμβαση έργου επί δεκαπεντέμισι, δεκαπεντέμισι φορές το χρόνο. Έχει ένα option, ότι αν η Εταιρεία μείνει ικανοποιημένη θα πάρει επιπλέον αμοιβή και ότι οποιαδήποτε διαμάχη ανάμεσα σ’ αυτόν και στην Εθνική Ασφαλιστική θα λύνεται στα δικαστήρια του Λονδίνου. Αν αυτή δεν είναι μια λεόντεια σύμβαση εις βάρος της εταιρείας, τότε τι είναι;
Εμείς δεν παραξενευόμαστε με το σύμβουλο και στην αρχή που ήρθε, είπαμε ότι για θέματα οργάνωσης πρόκειται, είναι κάτι εξειδικευμένο, καλώς να έρθει. Όταν, όμως, αυτή τη στιγμή, στο ΣΑΠ, στο Φιλικό Διακανονισμό, που εφαρμόστηκαν οι πρώτες συμβουλές του, ο μέσος χρόνος αποζημίωσης των πελατών μας έχει μεγαλώσει 30%, εκεί αρχίζουμε να κουμπωνόμαστε…

Δ.Ρ.: Αυτά που μου λες ακούγονται λογικά και χρήσιμα να διατυπώνονται μεταξύ καλόπιστων ανθρώπων. Όταν αυτά τα πράγματα βγαίνουν προς τα έξω, πιστεύεις ότι προσφέρουν υπηρεσία στην Εταιρεία ή ότι τη βλάπτουν;

Γ.Π.: Καταρχήν, πριν βγει το οτιδήποτε προς τα έξω είναι πρώτα απ’ όλα σε γνώση της Διοίκησης και σε συζήτηση με τη Διοίκηση. Όταν, όμως, η Διοίκηση σου απαντάει “εγώ είμαι διοίκηση, αυτό αποφασίζω”, σου ανάβει το φως να το δημοσιοποιήσεις –σε δημοκρατία ζούμε.

Δ.Ρ.: Δηλαδή, αν η διοίκηση σάς πει για κάτι ότι διαφωνεί μαζί σας, με το Σύλλογο, αλλά αυτό το πράγμα δεν θέλει να βγει προς τα έξω, εκτός εταιρείας, ότι το συζητήσατε, θα το δεχτείτε;

Γ.Π.: Βέβαια, και έχει γίνει σε αρκετές περιπτώσεις που θεωρούσαμε ότι έτσι θα βλαφτούν τα συμφέροντα της Εθνικής Ασφαλιστικής και όχι συγκεκριμένων προσώπων –γιατί το πρόσωπο δεν είναι η Εθνική Ασφαλιστική. Να σας πω, όμως, ότι ο Σύλλογος δεν συνδιοικεί με την Εταιρεία.

Δ.Ρ.: Δεν έχετε τέτοια πρόθεση φαντάζομαι…

Γ.Π.: Ούτε εμείς έχουμε τέτοια πρόθεση ούτε, πολύ περισσότερο βέβαια, η Εταιρεία. Ούτε ποτέ ο Σύλλογος, γιατί παρατάξεις μπορεί μεν να υπάρχουν στο Σύλλογο, αλλά η διοίκηση αντιμετωπίζει το Σύλλογο. Ο Σύλλογος, λοιπόν, ποτέ δεν έχει συνδιοικήσει με την Εταιρεία, από το 1979 τουλάχιστον που εγώ υπηρετώ σ’ αυτή την Εταιρεία. Είναι και πάλι εντελώς διαφορετικό, το ξαναλέω, το ότι ο συγκεκριμένος συνδικαλιστής είναι φίλος του Γενικού Δ/ντή και συζητάνε και κάνουν ό,τι κάνουν, και εντελώς διαφορετικός ο θεσμικός ρόλος τόσο της Διοίκησης όσο και του Συλλόγου.

Δ.Ρ.: Ακροθιγώς έθεσες ότι η Εθνική Ασφαλιστική έχει μια φθίνουσα πορεία ως προς τα οικονομικά της αποτελέσματα, όχι ως προς τα παραγωγικά της. Το ερώτημα είναι: πού θα πάει η εταιρεία; Πόσο θα συνεχίσει ο μέτοχος, η Τράπεζα, σε όποιον κι αν ανήκει στο μέλλον η Τράπεζα, να πληρώνει –εκτός αν πιστεύεις ότι μέσα σε δύο χρόνια μπορεί να γίνει η Εταιρεία κερδοφόρα.

Γ.Π.: Είναι προφανές ότι μια ασφαλιστική εταιρεία δεν λειτουργεί σ’ αυτές τις συνθήκες από το αποτέλεσμα των ασφαλιστικών εργασιών, το οποίο να πω ότι στην Εθνική Ασφαλιστική είναι ιδιαίτερα θετικό, τόσο στον κλάδο Πυρός όσο και στον Κλάδο Αυτοκινήτων, και σιγά σιγά αρχίζει και στον Κλάδο Ζωής, μετά τις καταστροφικές επιλογές πώλησης προϊόντων που ήταν ζημιογόνα –και μη μου πείτε ότι γι’ αυτά τα προϊόντα που βγήκαν φταίνε οι συνδικαλιστές. Δεν είναι, λοιπόν, από τα ασφαλιστικά προϊόντα, γιατί οι άνθρωποι της Εθνικής Ασφαλιστικής ξέρουν καλά τη δουλειά τους, ξέρουν τον κλάδο. 
Πού δεν πάει καλά η Εταιρεία; Στις επενδύσεις. Οι επενδύσεις δεν είναι δουλειά της Εταιρείας, είναι δουλειά του μετόχου. Αυτή είναι η δουλειά του: η δουλειά της Εθνικής Τράπεζας είναι να κάνει σωστές επενδύσεις. Όταν, λοιπόν, η επιλογή της είναι τα ομόλογα, αντί να τα έχει στη διακράτηση μέχρι τη λήξη –αναφέρω ένα παράδειγμα–, οπότε έχουν διαφορετικό τρόπο αποτίμησης, να τα έχει στο καθημερινό day to tray γιατί έτσι εκτιμάει, αλλά με διαφορετική τιμή αποτίμησης, με τιμή της 31/12 του προηγούμενου χρόνου, αυτό σου δημιουργεί αρκετά μεγάλο λογιστικό πρόβλημα. Η χρηματοδότηση της Εταιρείας δεν είναι κακή, είναι ιδιαίτερα θετική. Έχει πολύ μεγάλο όγκο μετρητών και αντίστοιχα, αυτή τη στιγμή, η Εταιρεία μας δεν έχει (πλην ενός δανείου 50 εκατ. ευρώ) την παραμικρή δανειακή υποχρέωση πουθενά. Και να πω ότι το δάνειο των 50 εκατομμυρίων ευρώ που κάλυψε μετοχικό κεφάλαιο το πήραμε με ιδιαίτερα δυσμενείς όρους από την Εθνική Τράπεζα: 3,5 μονάδες πάνω από το Euribor…
(…)

 

Προηγούμενο άρθροAyhan Sincek, Γενικός Δ/ντής της Anadolu Hayat Emeklilik: “Είμαστε έτοιμοι για επιχειρηματικές συνέργιες”
Επόμενο άρθροSergio Balbinot, νέος Πρόεδρος CEA: «Η ορθή εφαρμογή του Solvency II είναι ζωτικής σημασίας»